Bezoek me ook op

Gedichten / teksten

Huid van Steen

het werd niet licht in mij
geen zon brak door mijn stenen huid
geen geur- geen spikkels van geluid
zon kwam op - maar niet in mij 

zachtjes ben ik weggedreven
naar oneindig open zee
licht of donker- om het even
om het even- dood of leven
ik golfde met de golven mee

naar oorspronklijkheid - naar bron
naar bleke maan door zolderraam
Mama - riep ik - roep mijn naam
golvend terug naar mijn verleden
naar oranje rode avondzon

van bron waar ik niet blijven kon
teruggekeerd naar hier en heden
ben ik - als voorheen- alleen
maar breekt iets lichts door huid van steen...